tasarım

tasarım

Toplam Sayfa Görüntüleme Sayısı

22 Şubat 2016 Pazartesi

İki Kişilik Yatakta Tek Kişi Yatmak

Geçenlerde Ekşisözlük'te gördüm entry’yi nasıl da içime oturdu, sanki ben yazmışım gibi hislerime tercüman... Tek başıma iyiydim ben de, tek başıma da mutluydum, kimseye ihtiyaç duymadan yaşıyordum. Sonra o geldi... Hayatım oldu, elim kolum ayağım oldu, varlığı olmadan hiçmişim gibi her şeyim oldu. Ve sonra da gitti... Bir başıma kaldım, bir baktım ki hatırlamıyorum ondan önceki PukiDiki'yi, tek başıma hayatta kalamayacakmışım gibi saçma bir his. Korktum onsuz yaşamaktan. Hafta sonlarından nefret ettim o güzelim kahvaltılarımız yok diye, yatağımdan çıkmayı bile reddettim, oysa ben tek başıma oturup çay simit eşliğinde tek başıma oturabilirdim caddede bir kafede ya da evimde. Cuma akşamları alkolü depolayıp eve kapattım kendimi hakkım yokmuş gibi tek başıma insan içine çıkmaya, oysa oturur yemeğimi söylerdim yanına da bir bira gelen geçeni izlerdim eskiden. Uzun süre yeni bir kıyafet almadım sanki damsız alışveriş merkezine bile almıyorlardı, oysa kafamı kimse karıştırmadan fikir dahi almadan alışveriş yapmayı da iyi bilirdim. Mutsuz son ve aşk acısı barındıran filmlerimi indirip evde izledim sabaha kadar ağlayarak oysa ben kendi başıma sinemaya gitmeyi de bilen kadındım. Ama şimdi bir adamın bağımlısı olmuştum ve yokluğunda sudan çıkmış balık gibiydim. Uzun süre böyle hissettim, yalnızlıktan saçma sapan şeylere saldırdıkça saldırdım ve bataklığa battıkça battım. Başımdan bir sürü boktan şey geçti, durumumla tezat oluşturacak kadar yapayalnız kaldığım bir ilişki de dahil olmak üzere. En korktuğum şeyleri yaşadım bu beklenmedik, hiç gelmemesi gereken adamla... Hayatımı onun yüzünden hızla diplerken o hiç çığlıklarımı duymadı. Her ihtiyacım olduğunda kendi yerine kocaman bir yalnızlık verdi bana, bir ıssız adaya düşmüş gibi çaresizdim. Gelişi, varlığı, gidişi hepsi başlı başına bir yalnızlık hikayesiydi. Ve aslında hayatımda hiç var olmamış, bana ait son kalan güzel şeyleri de sömüren bu adam sayesinde eski PukiDiki'den daha güçlü, daha yalnız ve daha özgür bir kadın yarattım. Yeniden tek başıma var olmanın egosal tatmininin son noktasındayım ve bir daha kimseyi bu şekilde sevmeyi, kimseye bu kadar güvenmeyi düşünmüyorum. Bu yolda yalnızdım ve hep yalnız kalacağım. En çok şeyi kaybeden de kazanan da benim aslında. Yatağın boş tarafı umurumda değil, unuttuğum bir şeyi hatırladım çapraz yatmak güzeldir...

1 Şubat 2016 Pazartesi

Gideceksen Eğer

Yaşarken değil giderken tanıdım sevdiğim adamları ve tahmin edersiniz ki tam bir hayal kırıklığı. Sahi "Benim mükemmelimsin, seni sevmeyi bile seviyorum." diyen bir kadını nasıl da böyle üzdüler? Gerçekten o kadar mükemmel miydiler? Yoksa ben her seferinde kırılan güvenime inat safça sevdim mi yeniden bir adamı ya da adam sandıklarımı? İki kez yandım üçüncüsü olmayacak desem de kaç kez tuttu ki yarına dair kehanetlerim, kaç kez tükürdüğümü yalamadım mı?
Üzülüyorum evet ve evet yine dibi bulacağım, yine canımı yakacaklar, yine küseceğim hayata ve erkeklere, yine büyük laflar edeceğim, bir kez daha acı çekmeye gücüm yok diyeceğim, yine aşka tövbe edeceğim ama belki yine seveceğim her şeye rağmen. Kaç kez bir daha olmayacak desem de eğer benden uzak bir yerlerde yaşıyorsan çok geç kalma gel ben her şeyi bırakıp gitmeden, ben yaşamaktan vazgeçmeden gel ve ne olur sen bari gitme, beni mutlu günlere alıştırıp yokluğunla bir başıma terk etme. Hayalim olmaya gel hayal kırıklığım değil. Eğer hayatımın anlamı olacaksan, seveceksen ve sevileceksen her şeyden çok, geç kalma gel bekliyorum ama sen de yüz üstü bırakacaksan hiç gelme, benim bir kez daha acıdan yanmaya gücüm yok. Gidişinden tanımak istemiyorum seni...