tasarım

tasarım

Toplam Sayfa Görüntüleme Sayısı

28 Ocak 2014 Salı

Yalnızlık Duvarlarım

Bütün hayatım boyunca yalnızdım ben, gün içinde insanların arasında gülümseyen maskemi takar gülüp eğlenir, mutluymuş gibi dolaşırdım. Akşamları ise odama kapanır yalnızlığımı yaşardım, sessizliğin sesini dinlerdim. Mutluydum da böyle, bazen bunalır insanlar arasına karışırdım ama o kimsenin görmediği gizli duvarlarımı ve derin yalnızlığımı hep saklardım kendime. Sonra o girdi hayatıma, ilk kez birinin tam anlamıyla duvarlarımın içine sızmasına izin verdim. Onunla birlikteyken yalnız kalmaya ihtiyaç duymuyordum aksine sanki tamamlanmıştım, daha güçlüydüm ve duvarlarımın arkasında saklanmıyordum. Hayatın orta yerinde dolaşmıyordum yine de ama ucundan kıyısından girebiliyordum artık. Orta yerde değildim çünkü sadece o bana yetiyordu, sanki her şeyim oydu, sevgilim, ailem, dostum, arkadaşım, yalnızlığımın ortağı... Dünyadan kopmamıştım ama beni hayatından çıkartan arkadaşlarıma bir iki üzülüyordum geçiyordu, çünkü o vardı her şeyime yeterdi. O gitti sonra ve ben dağıldım. Duvarlarım yıkıldı, tüm mahremin gitmiş çıplak kalmışım gibi savunmasız hissettim kendimi. Doğru düzgün arkadaşım, dostum kalmamıştı ve en çok güvendiğim yol arkadaşım da beni bırakmıştı. Varlığına ne denli alıştığımı o gittiğinde daha da derinde hissettim. Eskiden yalnızlık koymuyormuş da onun varlığını bir kez tattıktan sonra yalnızlık buz gibi geliyormuş insana. Onun sarılmadığı yalnız gecelerimde ilk kez üşüdüm ben, hem de yaz sıcağında. Eskiden koymayan o yalnızlık öyle oturdu ki içime, sessiz çığlıklarımı kimsenin duymadığı o gecelerde yavaş yavaş öldürdüm kendimi. Ben öldüm o ölmedi içimde. Yalnızlık tüm hücrelerimi sardı ama koyamadım kimseyi yerine. Ben aşık olduğum adamı kaybetmedim sadece, yıllardır kendim bile farkında olmadan aradığım, bulduğumda tamamlandığım parçamı kaybettim. O gittiğinden beri sadece yarım değilim paramparçayım.
Evet bir gün unutacağım onu, yine barışacağım o eski yalnızlığımla alışacağım bitmeyen karanlık gecelerime. Ama belki bir gün yine tamamlanacağım biriyle ama bu kez daha da bütün olmak dileğim ve hiç eksilmemek. Ondandır her sabah, her akşam, her gün, her dakika ettiğim tek dua: Allah’ım bana değer veren, elimi hiç bırakmayacak, eksik parçalarımı tamamlayacak, yanında kendimi güvende hissedeceğim birini çıkart karşıma. Yalnızlık çok zor, özellikle de varlığına alıştıktan sonra…

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder

Fikrini söylersen yeni bir şey öğrenirim,
Küçük bir bağ kurarız hiç tanışmadan,
Farklı birinin hisleri hakkında bilgi sahibi oluruz,
Hiçbir şey olmazsa biri yazdıklarımı okudu diye mutlu oluruz,
Ya da en kötü ne olabilir ki içinden geçeni söylersen?