tasarım

tasarım

Toplam Sayfa Görüntüleme Sayısı

5 Ağustos 2013 Pazartesi

Her Şey Yalanmış...

İlişkimizin en başından beri bana güven vermiyordu, sürekli onun hayatındaki diğer kadınlardan biri olacakmışım gibi hissediyordum, ne zaman sıkılacak benden diye bekliyordum. Deli gibi korkuyordum ona bağlanmaktan, kahretsin ki beni kendine çekiyordu ve ben hiç güven duymadığım bu adama aşık olmamak için direniyordum. Ben de bilmiyordum sebebini, kirli geçmişi mi yoksa verdiği his mi diye düşünüyordum. Ben ona bağlanmamak için çok direndim en çok koptuğum zaman o askere gittiğindeydi aldattım ama yine de başaramadım ondan ayrılmayı. Yerine koyamadım hiçbir şeyi. Çok vicdan azabı çektim askerden geldiğinde soğuk davrandım yavaşça ayrılmaktı niyetim istediğim gibi bir adama dönüşmüştü yapamadım, ama ben vicdanımın sesini dinledim ve itiraf ettim. 1 yıl boyunca çekmediğim işkence kalmadı, kaç kez aldatıldım sayamadım bile. Ettiğimi öyle buldum ki 1 yıl boyunca her gün psikolojik olarak kendimi yedim bitirdim. Geçen yıl tam da bugün affettiği halde yapamıyorum diyerek terk etmişti beni. 5 ağustostu tarih. Bana tam 1 yıldır çektirmediği kalmadı yani, sürekli beni suçlayarak vicdan azabından zaten ölen bana kat kat fazlası işkence uyguladı. Kimse bilmiyor ama benim son bir yılda ömrümden ömür gitti. İnsanlara pembe tablolar çizerken içim kan ağladı. Ama bu sabahı yani 4 ağustosu da not etmeliyim ki tarihime bir daha asla ben ben olmayacağım. Ben bu sabah insanlara olan güvenimi, mutlu olabileceğime dair inancımı tamamen kaybettim. 2 yılımı şerefsiz bir yalancıya aşık olarak heba etmişim. İçimde öyle bir nefret büyüdü ki bugün ben iyi olan ne kadar yanım varsa hepsini kaybettim, ruhum tamamen karanlık artık. Defalarca aranızda bir şey oldu mu diye sorduğum, sadece arkadaşım dediği benimleyken görüşmeye devam ettiği kadın eski fuck buddysiymiş. Ve gelmiş bana yüzsüzce biriyle yattığını söylüyor, isim onun ismi ama başka biri bu diyor, kadınsal hisler işte anladım onun olduğunu. Anladım ve itiraf ettirdim. İçim buz gibi oldu o an öldüm sanki kocaman bir nefret kapladı her yanımı, öyle çok saydırdım ki son bir yılda bana çektirdiği tüm acının hıncıyla. Bu ilk değildi defalarca gözümün içine baka baka bana yalan söyleyen adam ilişkimizin en başından beri beni kandırıyormuş. Ona hiç güven duyamamamın sebebini bir anda anladım resmen, bu adam en başından beri beni kandırıyordu ve ben içten içe bunu hep hissediyordum. Seninleyken hiç onunla yatmadım sadece görüştüm bu senden önce olan bir şeydi dedi ama ne anlamı varki. Ona artık zerre kadar inanmasam da, yatmamış olsa bile bu dürüstlüğe sığmazdı, çünkü ben bunu başından beri hissediyordum ve defalarca sormuştum. Bir yalanı 2 yıl yaşamak, tanıdığını sandığın dürüst olduğuna inanmak istediğin adamın seni 2 yıl boyunca kandırmış olması. Belki de görüştüğünde ya da telefonla konuşurken sevgiline ne diyip geldin diye dalga geçilen kişi olmak. Aptal yerine konmak. Bu hayatta en çok güvendiğin adamın tüm suçu sana yükleyip vicdanınla seni baş başa bırakarak kendi suçlarını yalanlarla ört pas ettiğini öğrenmek. Ben vicdanımla hayatım boyunca her gece hesaplaştım o yüzden anlamıyorum, bir insan karşısındakine suçu atıp kendi suçunu bildiği halde nasıl bu kadar fütursuzca hareket edebilir? Bu dünyada tek vicdan sahibi ben miyim? Böyle olduğumu bile bile beni vicdanımla daha çok baş başa bırakması acımasızlık değil de nedir?
Telefonda acıyla ona bağırdığım gibi, 1 yıldır maddi manevi hep yanındaydım ama şu saatten sonra hakkımı helal etmiyorum, edemiyorum. Çektiğim ruhsal işkenceyi mi affedeyim, yoksa 2 yılımın yalanlarla çalınmasını mı bilmiyorum. Ve ben ilahi adalet varsa onun Allah’ından bulmasını diliyorum, benim çektiğim ve bana çektirdiği bütün vicdan azaplarını onun da çekmesini diliyorum Allah’tan. Hepsinden öte yıllar dediğin geçti gitti belki bana ders oldu bu bir daha hata yapmamam için hadi bunu da kabul ediyorum da asıl benden çaldığı en büyük şey insanlara güvenim oldu. Bu saatten sonra nasıl birine güvenebilirim nasıl sevebilirim bilmiyorum. Nasıl normal hayatıma döneceğimi de bilmiyorum. Kimseye güvenemeyeceğime, düzgün bir insan bulamayacağıma öyle çok inanıyorum ki yalnızlık korkum eskisinden de beter bir hale geldi. Ve ben yine saçma sapan günü kurtarmalık hayat tarzıma dönmekten ölümüne korkuyorum. O hayat tarzına dönersem de sorumlusu tamamen o olacak şu saatten sonra, bunun için de kendisini asla affetmeyeceğim.
Son olarak onu iyiki aldatmışım da bu beni bırakması için bahanesi olmuş, bu yalanlarla bir ömür aldatılarak yaşasaydım eminim çok daha kötü olurdu. İyiki bunu da öğrendim ki buz gibi soğudum ondan. Aşık olabileceğim en berbat insana aşık olarak tüm derslerimi aldım ve artık benim için aşk defteri, güven, sadakat, uzun ilişkiler rafa kalkmış bulunmakta, bugün ben kaybedebileceğim her şeyi kaybettim.

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder

Fikrini söylersen yeni bir şey öğrenirim,
Küçük bir bağ kurarız hiç tanışmadan,
Farklı birinin hisleri hakkında bilgi sahibi oluruz,
Hiçbir şey olmazsa biri yazdıklarımı okudu diye mutlu oluruz,
Ya da en kötü ne olabilir ki içinden geçeni söylersen?