tasarım

tasarım

Toplam Sayfa Görüntüleme Sayısı

16 Nisan 2013 Salı

Neden Bu Sonsuz Yalnızlık?

Hep özendim sosyal insanlara küçüklüğümden beri. Hem abim hem de kız kardeşim oldukça sosyal insanlar, her daim dolu programları hiç yalnız kalmaz onlar, hep koşuşturmacaları vardır, başka şehirlere bile yetişirler hep. Daha da çok insan var tıpkı onlar gibi olan, ama ben hep asosyaldim ne kadar çok istesem de değiştiremedim hiç kaderimi. Hayatımın her döneminde bir tane yakın arkadaşım ve bir elin parmaklarını geçmeyecek kadar da normal arkadaşlarım oldu. Ama ne kadar yakın olurlarsa olsunlar ben hep dert dinleyen oldum, dertlerimi sallamadılar, ihtiyacım olduğu anda neredesin geliyorum diyen dostlarım olmadı, ne yazıkki önemli işleri bitince iş işten geçtikten sonra geldiler. Ben yalnız başıma ağlamaktan helak olup öyle hissiz ve konuşamayacak hale geldiğim anda. Oysa hisli bir insanım kendimi ifade edemediğimden içimdeki fırtınalar akar akar beni bitirir ve sonunda durulur.
Düşündüm hep neden bu kadar yalnız bir insanım diye ama inanın cevabını hiç bulamadım. Başkalarının derdinde yanında olmadığımdan mı desek değil, sadece kötüyüm diyene değil sesinde moral bozukluğu hissettiğim tüm dostlarıma ve arkadaşlarıma her işimi bırakıp koştum. Derdimi belli etme özürüm mü var desek açık açık söylemekten hiç çekinmedim beklemedim kendileri hissetsinler diye. Ukala, kendini beğenmiş bir tipim de ondan yaklaşamıyorlar yanıma desek her insanın eşit olduğuna yürekten inandım ailemden öyle gördüm, benim dengim değil gibi bir karşılaştırmaya hiç girmedim. Kendine fazlasıyla güvenen, gereğinden fazla güçlü ve dertsiz görünüyorum desem hayır ben zayıf noktalarımı görmelerinden hiçbir zaman korkmadım insanım ve her zaman güçlü olamam dedim. Sessiz bir insan olduğumdan böyle oluyor desek alışana kadar soğuğum evet ama o kadar uzun sürmez alışmam ve alışınca öyle geveze ve sıcak olurum ki herkes söyler bunu. Depresif bir insanım ondan desek de her zaman böyle değilim her insan gibi arada depresyona girer çıkarım genelde neşeliyimdir olmasam bile insanları bıktırmamak için mutlu görünmesini bilirim. İnsanları sevmiyorum onlara değer vermiyorum onlar da bana vermiyor desek söz konusu bile değil herkesi her haliyle sadece insan oldukları için bile sevebilecek potansiyeldeyim. Çağırdıkları yerlere gitmedim de ondan pes ettiler artık davet edilmedim desem iki taşın arasında bile kısa süreliğine her davete icabet etmeye gayret ettim.
Yalnız başıma baş ettim hep her şeyle, çok şükür hep ailem yanımdaydı ama aileyle konuşulacak şeyler başkaydı bir dostla başka, ben hep arkadaş eksikliği çektim. Kısacası iyi, kötü günde herkesin üzüntüsünü ve mutluluğunu paylaşmaya gayret ettim, elimden bir şey gelmese bile sarıldım ve ben buradayım dedim, en güzel günlerinde onlarla birlikte sevinç çığlıkları attım, heyecanlandım. Ama olmadı işte ben hep yalnız bir çocuk, yalnız bir ergen ve yalnız bir genç kadındım; hiç değiştiremedim üzerime yapışan kaderimi.
Şimdi siz tahmin edin ve bana yardımcı oldun bakalım ben neden bu kadar yalnız bir insanım, neden olamadım o çok özendiğim sosyal insanlardan?

8 yorum:

  1. Yorum yaparım.Senide sevindiririm:-)Yalnız değilsin.Umarım yüzünde ufakta olsa bir gülümseme belirmiştir.
    Yalnızlığın birçok sebebi olabilir seninde saydıkların gibi.Aslında şöyle sokağa çıkıp çevrene bakarsan birçok kişinin senin durumunda olduğunu görürsün fakat ne hikmettir internette arkadaşlık siteleri üye rekorları kırıyor.Galiba millet olarak sosyalleşmeyi beceremiyoruz.Zaten kız erkek ilişkilerinde sosyalleşme daha zor.Çünkü eleman ne kadar düzgün olursa olsun kıza yaklaştığı ve selam verdiği anda kızların genelinde savunma mekanizması işlemeye başlıyor.Belki sende savunma mekanizmalarını çok fazla kullananlardansındır:-)Birde şöyle bir genel düşünce var.eski arkadaşlar gibisi yok.Ben sonradan edindiğim arkadaşlarımlada mutlu oluyorum.Bazen yeni tanıştığın biriyle konuştukça, ortak noktalarımızı görüp keşke daha önceden tanısaymışım diyorum.Bence kendimizi dışarıya karşı koruyan kabuğumuzdan kafamızı çıkarıp etrafımıza bir bakmalıyız diyorum.Yine çok yazdım ya:-)

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. O zaman ben de teşekkür ederim :)
      Farkında olmasam da bir kabuğum var belki de kim bilir. Bu yazıyı yazarken kadınlarla ilişkilerimi kastetmiştim daha çok erkeklerle olan çok daha başka bir yazı konusu :) Kendi deneyimlerim ve birkaç arkadaşımın yaşadıklarına dayanarak söylüyorum ki eline yüzüne bakılacak kadar az da olsa güzelliğiniz varsa erkeklerle arkadaş olmak çok zor ne yazık ki. Ne zaman biriyle çok iyi anlaştığımı ve güzel bir muhabbetimiz olduğunu düşünsem ben senden hoşlanıyorum dedi. Bunu demeyen nadir insanlar ise sevgilim olunca ya onun beni hak etmediğini ima ederek ayrılmam için psikolojik baskı yaptı ya da kendilerini geri çektiler. Bazıları ise bahsettiğim o kadınlar gibi onlar da hayatımdan hızlıca çekip gittiler. Sonuç olarak özetlersek kadınlar da erkekler de sebepleri ve şekilleri farklı olsa da hep yalnız bıraktılar beni :(

      Sil
  2. Haklısın.Kadın ve erkeğin arkadaş olabilmesi belki birçok kişi için çok zorl.Benim içinse olmayacak birşey değil fakat biz erkekler için bir kızı arkadaş olarak görmek için, ya arkadaşımızın kız arkadaşı olmalı yada seninde söylediğin gibi güzel olmamalı.Güzel değilse erkeklerin arkadaş olarak grubuna girebilir fakat sonrasında gruptan birine ilanı aşk etme durumu söz konusu olabilir:-)Sonuçta ateş ve barut.Böyle bir tehlike her zaman var.Seni hak etmediğini söyleyenler ise biz erkeklerin klasik ayrılma bahanelerinden birini söylemişler:-)Bence takılma bunlara ne yaşaman gerekiyorsa yaşa.Yeni insanlarla tanış yeni arkadaşlıklar kur.Eğer kafan uyuşmuyorsa uzaklaşırsın.Zaten düşündüğünde bir zamanlar yeni dediğin eski arkadaşlarınla ne kadar sık görüşebiliyorsun ki.Yeni insanlarla tanışmak için ortam yok diyorsan tiyatroya,kitap fuarlarına gidebilirsin,galatasarayın maçlarına gidebilirsin:-)sinemaya gidebilirsin demem o ki illaki bir ortam bulursun.Soyutlama kendini dünyadan.Yine bana çok yazdırdın ya:-)

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Gerçekten sana çok yazdırıyorum yazdığım kadar yorum yazdık :) Şu an işsiz güçsüz ailemden uzakta Ankara'da oturmakta olduğum için hiç ama hiç ortamım yok kendi başıma geziyorum da yine yalnızım yani öyle bir ortama girip laf atıyım onlar da bana cevap versin arkadaş olalım durumları olmuyor ne yazık ki :( Ama umuyorum yeni bir ortama girdiğim günler de gelecek yani bunu çok istiyorum.
      Dediğine gelince kadınla erkek arkadaş olamıyor cidden birinden biri hoşlanıyorum diyor sonunda :)

      Sil
  3. Bu hissettiğiniz duyguyu çoğu insan yaşamakta o yüzden yalnız değilsiniz:) Sorunu kendinizde aramayın,bu bazı insanların hayat boyu ilgi hep kendi üzerlerinde olsun istemelerinden,vefa duygusundan yoksun olup bencilliği bir meziyet sanmalarından.Hem hala çok iyi insanlar var dünyada siz de karşılaşacaksınızdır mutlaka.İnsanlara vazgeçilebilir olduklarını hissettirmek lazım belki de.O zaman daha kıymetli olunuyor sanırım...

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Bilmiyorum neden ama insan insanı yalnız bırakıp, zor zamanında tüm dostlarını çalmaktan sonsuz mutluluk duyuyor galiba. Vazgeçilebilirlermiş ki gittiler ama aramadım onları sadece yalnız kaldım yine de hala yaşıyorum beni mutlu etmek için uğraşan insanlarla :)

      Sil
    2. Evet,sanırım öyle, insanların egosu bazen gerçekten korkunç olabiliyor bu insanları yalnız bırakmayı hele de yanına üç beş kişi toplayabildiyse bunu bir zafer sanabiliyor.Ama insan büyüdükçe anlıyor bunların boş olduğunu..Değerini bilmek lazım mutluluğumuzu düşünen insanların:)

      Sil
    3. Kimseye beddua etmem normalde ama umarım büyüdüklerinde egoları kendilerinkinden daha büyük insanlar tüm arkadaşlarını çalar da görürler zor zamanlarda yapayalnız bırakılmak ne kötü bir duyguymuş. İntikam değil sadece anlaşılmak istiyorum ve kesinlikle beni düşünen o güzel insanlar her şeye bedel :)

      Sil

Fikrini söylersen yeni bir şey öğrenirim,
Küçük bir bağ kurarız hiç tanışmadan,
Farklı birinin hisleri hakkında bilgi sahibi oluruz,
Hiçbir şey olmazsa biri yazdıklarımı okudu diye mutlu oluruz,
Ya da en kötü ne olabilir ki içinden geçeni söylersen?