tasarım

tasarım

Toplam Sayfa Görüntüleme Sayısı

30 Ekim 2012 Salı

Mutluyken Ölmeli

Bazen her şey öyle üst üste gelirdi ki tüm umudumu kaybettiğim o mutsuzluk anlarında ölmek isterdim. Ölüp gitsem kurtulacakmışım her şeyden gibi gelirdi. Sanki ölüm kurtuluşmuş gibi, hızlı bir vedayla gitmek… Uzun zamandır tam anlamıyla mutlu olamıyordum, gülerken bile bir sonraki felaketi bekliyordum içten içe. Tüm bunlar hayattan beklentilerimi öldürmeden önceydi, sonra beklentilerimi bitirdim ve başıma her gelen sürpriz oldu, bazen iyi bazen kötü. Mutlu olmayı öğrendim böylelikle küçücük bir sürprizin mutluluğuyla yaşamayı. O zaman fark ettim ki insan mutluyken ölmeli… En mutlu olduğun anda, tüm hayatın çok güzel geçmiş gibi hissederek ölmeli. Tadı damağında kalmalı hayatın, yüzünde kocaman bir gülümsemeyle gitmeli. Son zamanlarda ne zaman mutlu olsam aynı şeyi söylüyorum: “Çok mutluyum, şu an ölebilirim…” Tıpkı dün gece kokusuna gömülmüşken, 1 haftanın özlemini dindirirken, her zamanki gibi kolları arasında, başımı göğsüne yaslamış yatarken dediğim gibi. O son saniyenin gülümsemesini çalıp gitmek istiyorum hayattan, en huzurlu ve mutlu olduğum anda, geri kalan her şeyi boş verdiğim en güzel anda…

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder

Fikrini söylersen yeni bir şey öğrenirim,
Küçük bir bağ kurarız hiç tanışmadan,
Farklı birinin hisleri hakkında bilgi sahibi oluruz,
Hiçbir şey olmazsa biri yazdıklarımı okudu diye mutlu oluruz,
Ya da en kötü ne olabilir ki içinden geçeni söylersen?