tasarım

tasarım

Toplam Sayfa Görüntüleme Sayısı

18 Ekim 2012 Perşembe

Çocukluğumda Kaldı Adı

Küçüktüm, her gece yıldızlara bakardım, karanlıktan korkar ve onlara sığınırdım. Bir çocuk vardı düşümde büyüttüğüm, yüzünü bile hatırlayamadığım ama buğulu camlara her gece adını yazdığım. Karanlık, korku, yalnızlık, yıldızlarım, o ve ben… İçimde biriktirdiğim her ne varsa yıldızların ışıltısına yüklerdim. Önce o çocuğun öldüğünü kabullendim ve öldürdüm onu tek hamlede taa içimde. O ölmüştü çoktan, ben de hayalini öldürmüştüm sonunda.  Sonra da yıldızlara hayallerimi anlatmayı bıraktım. Her şey beni hiç sallamadan gidiyordu nasıl olsa. Bir gün bir baktım büyümüşüm ve yalnızlığımı seçimli bir yalnızlık haline getirmişim. Daha da büyüdüm ben, yıllar sonra dönüp geriye baktım. 6. yılına giriyorum bu şehirde kayboluşumun ve yıldızlarıma sığınmayışımın…
Yıldızlarım vardı benim, derin yalnızlığımda, korkularımda ve endişelerimde; bir bakmışım yokmuşum artık...
Yıldızlarım vardı sığındığım, onlar da çoktan terk etmiş beni tıpkı o çocuk, masumiyetim ve tüm diğerleri gibi…
Şimdi anladım çocuk yıldızlarımın parlaklığını yitirdiğimdenmiş bu derin karanlık…

p.s: Ne zaman ondan bahsetsem gözlerim doluyor, yazamıyorum. Ruhumun karanlık yanlarından biri de bu sanırım…

                         5.10.2012  

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder

Fikrini söylersen yeni bir şey öğrenirim,
Küçük bir bağ kurarız hiç tanışmadan,
Farklı birinin hisleri hakkında bilgi sahibi oluruz,
Hiçbir şey olmazsa biri yazdıklarımı okudu diye mutlu oluruz,
Ya da en kötü ne olabilir ki içinden geçeni söylersen?