tasarım

tasarım

Toplam Sayfa Görüntüleme Sayısı

25 Haziran 2012 Pazartesi

Uzaklar


Yine uzaklaşıyorum insanlardan, ne onlar beni anlayabiliyor ne de ben onları. Saçma sapan dertlerini dinlemek istemiyorum, dert ettikleri basit problemlere çare aramak zaman kaybı benim için. Kendimin bu aralar büyük bir problemi de yok aslına bakarsanız sadece geçmişte yaşadıklarımdan sonra onlarınki bana saçma geliyor. Çok şükür ben iyiyim ama sessizlik hali sardı yine bedenimi, susmak kendimi iyi hissettiriyor. Konuşmadan gözlerine bakınca mutlu olabildiğim güzel insan, canım sevgilim olmasa bunalıma bile girerdim ama iyiyim sayesinde. Sadece diğer insanlardan uzağım sanki aramızda milyonlarca ışık yılı…
14 Haziran günü Bursa’dan dönerken ön koltukta bir kız çocuğu, çok konuşan bir şey: “Adam asmaca oynayalım mı?” Ben uyuyacağım dedim arkadaşıma sardı, baya uğraştı ama bizden umudu kesti sonunda. Uyuma numarası yaparken biraz kestirdim de hatta oldukça kısa süre. Uyandığımda arkadaşımda bir karış surat, sebebi ne anlamadım ama sormadım da. İnsanlar saçma triplerde oysa ben saçma konularına bile dahil olamıyorum, susuyorum hep, susarsak yaptığım kötü bir şey de ne olabilir ki? Sorgulamadım o yüzden. Eskişehir’de hızlı tren aktarması yaptıktan sonra baktım kız bu sefer de çaprazımızda, arada dönüp bakıyor hala. Arkadaşımın yüzü hala asık, oldukça sinir bozucu kahretsin ki trenin ışığından koridorda uyuyamıyorum da. Yine de kapadım gözlerimi dünyaya, 2 saat sessizce gözlerimi yumarım o bile daha iyi dedim başkalarını çekmekten. Ankara’ya yaklaşırken arkadaşım lavaboya gitti, o gidince kız çocuğu yanıma geldi “Sen ciddiyetsizsin o abla ciddi, ciddiyetsizlik daha güzel” Ciddiyetsizlik ne ki dedim, “ Gülüyorsun ciddiyetsizsin, seni daha çok sevdim.” Susuyorum evet, insanların çok uzağındayım ama yüzümde bir gülümseme, ben susuyorum ama tüm içtenliğimle. O an kız çocuğu fark etmemi sağladı, ne kadar uzak olursam olayım ne kadar susarsam susayım insanlar beni bu yüzden seviyor ve beni sevmeyip gülen yüzüme surat asanlar beni her gün biraz daha kaybediyor. Uzaklar beni çağırıyor, çünkü ben dünyanın tüm olumsuzluklarına rağmen gülümsüyorum ve enerjimi çalan mutsuz ve huysuz insanlarla kalamam…

2 yorum:

  1. benim de öyle çok arkadaşım vardı .

    ne emdiler kanımı yaa ne yediler ömrümü beee haram olsun diyorum !

    bi de sende ki o gülümseme bende de var ne kadar da susarsam susayım yüzümde salak bi tebessüm. buna sevinelim mi üzülelim mi bilemiyorum ama en azından domuz gibi görünmüyoruz .

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Bazen en güzel cevap gülümsemedir, sana ne yaparlarsa yapsınlar gülümsersin ve mesaj alınır: "Seni takmıyorum bile, ben dünyaya gülümsüyorum."

      Sil

Fikrini söylersen yeni bir şey öğrenirim,
Küçük bir bağ kurarız hiç tanışmadan,
Farklı birinin hisleri hakkında bilgi sahibi oluruz,
Hiçbir şey olmazsa biri yazdıklarımı okudu diye mutlu oluruz,
Ya da en kötü ne olabilir ki içinden geçeni söylersen?