tasarım

tasarım

Toplam Sayfa Görüntüleme Sayısı

3 Şubat 2012 Cuma

İdeallerim Var(dı)...


Lisede bıraktığım idealist kız nerede şimdi? Daha o zaman biliyordu ne mühendisi olacağını hedefi vardı, hayalleri vardı, hırsları vardı. Ne oldu o kıza, nereye kayboldu? Ne işi var şimdi hayallerinden kilometrelerce uzakta, hırslarına ve hayata yenik? Bu olmamalıydı sonu, böyle olmamalıydı…
Bir yumruk oluyor oturuyor boğazıma, kabullenemiyorum. Hayallerinden vazgeçmekten daha kötü bir şey varsa o da hiç hayalini bile kurmamışların elinde oyuncağa döndüğünü görmektir. Tanrım ben ilkokuldan beri sınıfın en başarılılarındandım ve şu an onlar içinde en kötü üniversitede okuyan benim. Hayır birçoğu için süper bir okul ve bölümdeyim ama benim hayalimdeki üniversite değil, ne kadar istediğim bölüm olsa da. Hayatı boyunca beni hiç geçememiş olanlar bile geçti ben buna katlanamıyorum işte! Daha dün benimle yarışıyorlardı ne çabuk unuttular? Ben onlara bir kez bile arkama dönüp geçtim sizi demedim ki şimdi zafer sarhoşluğuyla başarılarını anlatıyorlar, yukarılardan bakarken. Kırgınım herkese ve en çok da kendime…
Başarılı bir insansan içinde öyle bir hırs büyür ki başarısızlığı kabul edemezsin bir türlü, işte o yüzden böylesine yeniğim hırslarıma. Zekama öyle çok güvenirdim ki her zaman çalışmadan başarırım sanırdım. Öss’ye çalışmamanın bedelini öyle ağır ödedim ki kendimden küçüklere hep öğütler verdim dinleyemeyeceklerini bile bile. Keşke bana da biri öğütler verseydi… Küçük hatalar hep tren gibi toslamalara mı sebep olur? İnsanın bütün hayatı gençliğinden kaynaklı kendine aşırı güvenden mahvolabilir mi? Oluyor işte… Daha sonra ne yaptımsa olmadı. Hakkımda hayırlısı buymuş dedim kabullendim, annemin sözünü dinledim gittiğim yerde başarılı olayım dedim. Dedim ama olamadım, şanssızlığımdan her işimin ters gitmesi yetmedi, adaletten nasibini almamış, öğrenci aleyhine yönetmeliğiyle öyle bir okula düşmüşüm ki… Hayallerim yalan oldu hayatımsa büyük bir kaos. Ne yapacağım ben şimdi? Gerçekten bilmiyorum. Nasıl mutlu olacağım bu hayatta en büyük amacımı bile gerçekleştirememişken? Umudumu kaybettim geleceğe dair, değil bir yıl sonra bir gün sonramı bile göremiyorum. Boğazımda bir düğüm, amaçsızca bir rüzgarda savruluyorum…
Sürekli bir soru yankılanıyor kafamda, ‘’Hırsları, hayalleri, hedefleri ve kocaman umutları olan o kıza ne oldu? Hayat girdabında boğulup gitti mi o da?’’

2 yorum:

  1. Hiçbir şey için geç kalınmış sayılmaz. eğer hayallerin varsa mutlaka bir yolu da vardır. öncelikle gözlerini kapatıp tekrar kendini nerede nasıl görmek istediğini hatırla. zaten iş o andan sonra çorap söküğü gibi gelicek. hiçbir zaman onlardan vazgeçme. çünkü umuttur seni ayakta tutan! hayallerinin büyüsüne bir an evvel geri dönebilmen dileğiyle =)

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Hayallerin bir kez kırılmışsa bir daha hayal kurmaya bile cesaret edemiyorsun. Keşke kısmen de olsa gerçekleşseydi hayallerim de bu kadar yitik olmasaydım şimdi. Belki de beni dünyaya bağlayan şey onlardı...

      Sil

Fikrini söylersen yeni bir şey öğrenirim,
Küçük bir bağ kurarız hiç tanışmadan,
Farklı birinin hisleri hakkında bilgi sahibi oluruz,
Hiçbir şey olmazsa biri yazdıklarımı okudu diye mutlu oluruz,
Ya da en kötü ne olabilir ki içinden geçeni söylersen?