tasarım

tasarım

Toplam Sayfa Görüntüleme Sayısı

13 Kasım 2011 Pazar

Bu Sabah


Bu sabah rüyamda babaannemi görerek uyandım, ölümünün 6.yılında ona veda ettiğimiz günü 8 gün geçerken. Garip olan rüyamda görmem değil öldüğünden beri ilk kez görmüş olmam. Babaannem ölmeden önce 2 ay bizde kalmıştı, ramazan bayramı için evine gitmişti ve bayramın 3.günü kendi evinde bir anda ölüvermişti, hep istediği gibi. Öyle korkardı ki ölmekten, ‘’Ne olacaz kız …., nası ölcez’’ derdi sürekli anneme. Bizde kaldığı o 2 ayda iyice kötüleşmiş aslında ben farkında değildim Öss’ye hazırlanıyordum çok mühim ya, hazırlığı atlayıp koşa koşa sistem değişikliğine denk gelmişim 17 yaşındayım ve bunalımdayım. Yan odada babaannem babam ve anneme ölmenin zor olduğunu söylüyor bense sinirle kendi kendime mırıldanıyorum ‘’Kolay olan bir şey mi var ölmek zormuş, ölsem de kurtulsam.’’ Ölmek kolaymış babaannem bir sabah yengemi uyandırdı ve aniden öldü gitti, tıpkı çok istediği gibi dedem gibi çok kolay. Kaç yaşında olursan ol hayat çok tatlıydı ve o korkusuna rağmen bir anda gitti. Aynı şekilde rüyamda da gitti bu sabah. Eve doğru yürüyorum yorulmuşum bir anda geriye dönüyorum sokaktan babaannem çıkıyor niye yürüdün diyorum dolmuş gelmedi biraz yürüyeyim dedim diyor, korkuyorum çünkü hayatı boyunca hiç yalnız gitmedi bir yerden bir yere okuma yazması olmayan bu kadın. Bekle beni diyorum öyle hızlı gidiyor, bir otobüse atlıyor ki aramızdaki 60 küsür yaşa rağmen yetişemiyorum. Otobüs ters yöne gidiyor, bana bakıyor işaret ediyorum ama anlamıyor öylece bakıp kalıyorum. Sanki hayaletim rüyamda, arkasından yerde telefon görüyorum telefon kaybeden var mı diye bağırıyorum kimse dönüp bakmıyor, karşıdan bir şeyler arayarak gelen adamlara söylüyorum telefon mu arıyorsunuz burada diye beni duymuyorlar 2 adım sonra kendileri görüyorlar. Koşmaya başladım rüyamda otobüsün gittiği yöne doğru hiç durmadan ve o hızla uyandım.
Bu sabah uyandım ve hayat çok tatsız geldi, eksik… Sanki bir şeyleri eksik yapmışım gibi, hayat çok basitmiş de onu bile anlayamamışım gibi, sanki 22 buçuk yıl bomboş yaşamışım gibi… Uyudum, uyandım hayat bomboş geldi gözüme. Bir koşuşturmanın peşinde harcamışım, bir hayaletten farkım olmamış, hiç kimseye ve hiçbir şeye değer vermemişim kendim kadar değersiz bu sabah hayat…

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder

Fikrini söylersen yeni bir şey öğrenirim,
Küçük bir bağ kurarız hiç tanışmadan,
Farklı birinin hisleri hakkında bilgi sahibi oluruz,
Hiçbir şey olmazsa biri yazdıklarımı okudu diye mutlu oluruz,
Ya da en kötü ne olabilir ki içinden geçeni söylersen?