tasarım

tasarım

Toplam Sayfa Görüntüleme Sayısı

4 Haziran 2011 Cumartesi

Kalp Ağrısı

Duvara yaslandı, yavaş yavaş çömelmeye başladı. Kalbim ağrıyor çocuk dedi, eli kalbindeydi. Kalp nasıl ağrır diye sordu çocuk. Cevap veremedi, düşünmeye başladı neydi böylesine kalbini ağrıtan? Yıllar vardı kalbi hep sızlar dururdu ama bu kez farklıydı her zamankinden çok ağrıyordu. Uzağa doğru baktı sanki boşluğa bakar gibi, gözleri doldu ama belli etmedi, içine yerleştirdiklerimin sapladıkları hançerler acıtıyor çocuk dedi, öyle büyük yer verdim ki onlara yetinemediler yine de hançerlerle kalbimi yaralıyorlar, ağırlığından acıyor kalbim. Anlamadı çocuk nasıl koydun onları kalbine, kötü insanlarsa koymasaydın keşke dedi biraz düştü yüzü. Kötü değillerdi sadece hak etmiyorlarmış, belki de benim kalbim küçük geldi onlara daha genişini düşlemişlerdi ama işte çocuk olmadı bu kalp onlara, onlar kalbime uyamadılar, çok ağrıyor kalbim. Nasıl iyileşir bu yara bir bilsem çocuk, dayanamıyorum bu ağrıya nefesim kesiliyor dedi cılızlaşan sesiyle. Nefesi gerçekten kesiliyordu hissetti çocuk koştu bir bardak su verdi. Biraz daha iyiydi şimdi adam düşünüyordu kalp nasıl ağrırdı, nasıl geçerdi? Bir çocuğa anlatmak için bile ağır değil miydi bu? Bir çocuğun masumiyeti anlamasına izin verir miydi bunları? Sonra olayı düşünmeye başladı kendi kendine sordu neden dedi, niye istemediler de böylesine ağır yaraladılar beni? Çok sevmiştim oysa yaralamak yerine çekip gitseler daha iyiydi, hem kaldılar hem de yaraladılar ne yapmıştım ki onlara bu kadar diye sordu. Sonra gülümsedi hafiften anlamaya başlıyordu. Onlarda beni sevmişlerdi ama olmadı gönül işte sevsen de saplarsın bazen hançeri en derine, aşk içinde tutsak kalmaktansa bir kalbe, yaralı ama özgür olursun. Adam iyileşmeye başladı çünkü artık onun da kalbi özgürleşiyordu, kendini geri alıyordu o yaralı hançerlediği bir diğer kalpten. Gülümsüyordu çünkü anlamıştı artık ikisi de çok sevmişti ama birbirlerinin kalbinde tutsak, hançerleyip duruyorlardı kalpleri. Çözülmüştü şimdi herkes özgürdü. Çocuğa baktı gülümsedi, hemen unuttu çocuk, bir çocuğun masumiyeti hemen unuturdu her şeyi…

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder

Fikrini söylersen yeni bir şey öğrenirim,
Küçük bir bağ kurarız hiç tanışmadan,
Farklı birinin hisleri hakkında bilgi sahibi oluruz,
Hiçbir şey olmazsa biri yazdıklarımı okudu diye mutlu oluruz,
Ya da en kötü ne olabilir ki içinden geçeni söylersen?