tasarım

tasarım

Toplam Sayfa Görüntüleme Sayısı

20 Haziran 2011 Pazartesi

Bana Güven


Yetiştirilme tarzımdan olsa gerek hayatım boyunca hep ben yaparım, ben hallederim diye iddia ettim durdum. Saçma sapan yardımına ihtiyacım yok ben yaparım hırçınlığı vardı üstümde, aşırıya kaçmış bir kendine güven. Ondandır ki kendime güvenimi kırmaya çalışan insanlardan nefret ettim, sen halledersin diyenlerin peşinden koştum.
Bu konu da geçen gün geldi aklıma, üniversiteye başladığım yılı hatırlayınca. Beni yurda yazdırdıktan sonra ne kayıt yaptıracağımda, ne de bavullar dolusu eşya ile Ankara’ya ilk gelişimde ailem yanımda yoktu. Ben süt kuzusu değilim kendim hallederim diyordum. Allahtan abim Ankara’daydı ilk yılımda da bana çokça yardımcı oldu. Genelde yanımda gelmedi ama yolları tarif etti bana, haftasonları ben onun evini temizledim o da bana yemek yaptı. Ben yurtta kalıyorum tabi, tanımadığım bir sürü insan arasındayım ilk defa ailemden, evimden uzakta. Okul açıldığında ramazandı oruç tutuyorum bir de inatla. 4 kişilik odadayız ve 3’müz yeni gelmişiz. Diğer 2 arkadaşım evlerine gidip geldiler eksiklerini tamamladılar filan, ben inatla gitmedim eve 1 ayın sonunda bayrama gittim. İddia ediyorum hala ben ana kuzusu değilim hallederim. Eksiklerimi tamamlamam bile öyle zor olmuştu ki sürekli marketlere gidiyorum, param çok hızlı bitiyor, oruç tuttuğumdan yemeğe bol para harcıyorum, şehre alışmaya çalışıyorum bir yandan da. O bayramda eve geldiğim gibi bir de yazlığa götürdüler beni dedemlerin yanına. Ben öyle hırçınımki evimi özlemişim ama yazlıktayım hem de kalabalığız zaten kalabalığa uyum sağlamakta zorlanarak gelmişim. Ses ve ışığa duyarlı bünye uyuyamıyor bile hallederim diyorum da alışmamıştım işte henüz, itiraf etmiyorum. Belli etmiyorum işte hiçbir şeyi. İşte o ana kadar. Makineye benim rengarenk çamaşırlarıma alışkın olmayan anneannemin çamaşır suyu dökmesi ve ben çıkan çamaşırlar asılırken görene kadar. Tüm iç çamaşırlarımın ve çoraplarımın rengi birbirine girmiş ben şokta tabi. Ağlama krizine girdim, nasıl da hırçınım anlam veremiyorlar 3 kuruşluk şeyler için bu eziyet yapılır mı diye. Eksiklerimi bile tamamlayamamışım henüz, alışamamışım daha şehre, evimi özlemişim ama evime bile gidememişim, 1 aydır yeni bir hayata başlama çabasındayım ve bütün çamaşırlarım çoraplarım mahvolmuş durumda hiç birine ağlayamadım ya buna ağlıyorum. Neyse bir şekilde bunu da hallettik, uzun zaman sonra da anneme itiraf ettim sebebini.
Bu hep böyle devam etti tabi sevgililerim de aldı nasibini, hayatı bana kolaylaştırmak için yardım etmek istediler bense hayır ben yaparım yardımına ihtiyacım yok dedim. Bir de üstüne gerginlik yarattım benim yardıma ihtiyacım yok diye. Yardımı bile reddedecek kadar manyağımdır ama alışkanlık ne yaparsın işte böyle öğretilmiş bana.

Sadece iddia değildi ama benimki gerçekten hallettim girdiğim her işi. Talihsiz başlangıçlar yapsam da bir şekilde hallederim, ben yaparım. Çünkü bana böyle öğretildi, hep annemin dediği gibi benim çocuklarım halleder. Beni düşünmelerine gerek yok bilmediğim bir şehre yalnız başıma koysalar bile hallederim bir şekilde, biraz bocalarım yorulurum ama olur işte.

2 yorum:

  1. Yardım tekliflerini geri çeviren sen yardım teleplerini de geri çevirmediğini umarak;

    Yaşam dediğimiz şu an ve olursa gelecekte oluşabilecek problemlere karşı da çare bekliyoruz. :)) |Anonim|

    YanıtlaSil
  2. Her şeyin vardır elbet bir çaresi illaki bulunur =)Yardım taleplerini bugüne kadar hiç geri çevirmedim, boyumu aşmadığı sürece de çevirmem =)

    YanıtlaSil

Fikrini söylersen yeni bir şey öğrenirim,
Küçük bir bağ kurarız hiç tanışmadan,
Farklı birinin hisleri hakkında bilgi sahibi oluruz,
Hiçbir şey olmazsa biri yazdıklarımı okudu diye mutlu oluruz,
Ya da en kötü ne olabilir ki içinden geçeni söylersen?