tasarım

tasarım

Toplam Sayfa Görüntüleme Sayısı

3 Temmuz 2018 Salı

Büyütürken Büyüyemeden...


Ben her 3 Temmuz yeniden ölürüm, ilk günkü kadar keskin bir acıyla. Kansız ve de hızlı bir ölüm, yargılanmadan, daha ne olduğunu bile anlamadan, algılayamadan bir anda ölürüm. Aslında ben orada yeniden başlarım bambaşka biri olarak, yeniden doğururum kendimi takvim her 3 Temmuzu vurduğunda...
Sonra yaşamakla, yaşamamak arası kocaman yıllar geçer üzerimden, bu 5. bitmek bilmeyen yıl mesela. Her yıl dönümünde olduğu gibi hesapları dökerim ortaya ve oturur muhasebemi yaparım. Bir sürü şey başarmışım, çok şey de kaybetmişim, düşmüşüm, kalkmışım ama hiç durmamışım 5 yıldır. Hayatıma almaya çalıştıklarım olmuş, hayatına sızmaya çalıştıklarım, her şeyi başarmışım da bir bunu becerememişim işte, tekten çok olamamışım. Çok şey almışım ama fazla da bir şey verememişim hayata. Çünkü benden sonrası yok, sadece bugün varım kendimden sonraya bırakacak bir izim yok. 29 yaşın kritiği de eklenmiş bu yıl muhasebeme, başkalarının mutluluğuyla mutlu olmayı hep bildim de bu yıl daha derinde hissettiğim asla kendi adıma mutlu olamayacağım gerçeğiyle belki de ilk kez bu kadar net yüzleşmişim. Bu kez daha farklı 3 Temmuz sanki, 5 yıldır hiç durmadan devam eden ben ilk kez umudumu kesmeye bu denli yakınım belki de. Kabul etmek istemesem de benden sonrası olmayacak galiba bu hayatta. Cevapsız bir soru soruyorum kendime bu yıl, hırslarıma mı yenildim, iyiyi ararken mükemmel derdine mi düştüm, imkansızı mı istedim yoksa, neden böyle oldu? Neden mutlu olamadım bu hayatta, hep ben miydim kötü, hiç mi hak edemedim güzellikleri? Her Temmuz gerçek ölümüme bir adım daha yaklaşıyorum, hayatımı değiştirecek sihirli bir el değmeden ellerime, büyütürken büyüyemeden..

17 Aralık 2017 Pazar

Nerede Kalmıştık?

Başucumda bir fotoğrafımız dururdu öyle basit bir çerçevede hatırlarsın sen de. Her gece yatarken fotoğrafa bakardım, yanımda olmadığın gecelerde. Sen gittikten sonra durmaya devam etti. Sana kızıyor, öfkeleniyor, bağırıyor, içip içip saydırıyordum ve çerçevenin arkasını çeviriyordum. Sonra yine gözüme takılıyordu çerçeve, o fotoğrafa bakıyordum, bir şefkat uyanıyordu içimde. İşte yine başucumda... Sana karşı olan duygularım gibi sürekli değişkendi çerçevenin yönü, bir kalkıyordu bir arkası dönüyordu ama hep aynı noktada. Yokluğunun günlerini bir bir sayarken hep o çerçeveye bakıp aşkımın gelgitlerini sonuna kadar yaşıyordum. Nefret ediyordum senden aşağıda, affediyordum seni yine öyle mutlu bakıyordu oradaki çift. O kadar mutlulardı ki böyle olmamalıydı dedirtiyordu bana sürekli. Sonra ağır gelmeye başladı gittiğinden haberi olmayan, habersizce gülümseyen fotoğraflarımız. Ağır geldi ben de kaldırdım, önce çekmeceye sonra bir koliye. İçinden fotoğrafı bile çıkartmadım öylece attım bir kenara. Günleri saymaktan vazgeçtiğim gibi bize bakmaktan da vazgeçtim, zaten hayalimdeki bizi hiç silemiyordum ki hafızamdan... Sonra tüketti her şey ömrünü birer birer, PukiDiki vazgeçti kendinden bile... İçimde bir şeyler öldü, senden kalan parçalarımı sakladığım her yerim haberin oldu mu? Gitmek mi zordu kalmak mı senden öğrendim, gidenlerin ardından habersizce gülümseyen fotoğraflarla kalmak çok zormuş çocuk. Sen yeni ev, yeni hayat, yeni kadınlar, yeni iş, yeni araba bana dair anılar olmadan yaşarken ben bir adım bile gidemezken aynı yerde çok acı çektim. Sonunda ben de her şeyi yeniledim de, o fotoğrafı oradan nasıl kaldırdım bir ben bilirim... Bu küçükcük bir kadının güçlenme hikayesiydi, güçlenirken her şeyini kaybetme hikayesi. Sana anlatamam üç buçuk koca yılı ama bence bu şarkı ifade eder her şeyi...

Devamı bugün…

Telefonumda notlarda buldum bu yazıyı, belki bir yolculukta yazdım, belki de kendimi etrafımdakilerden soyutladığım bir anda, hatırlamıyorum. Üç buçuk yıl dediğine göre bir yıl olmuş yazalı. Sen nişanlanmadan, evlenmeden önce belki de, sahi onu da hatırlamıyorum ne zamandı? Nasıl anlamını yitirdi ki her şey bu kadar? Bak o ilk buluştuğumuz, şarabın başımı döndürdüğü yer de kapanmış yerine açılan mekanda sevgilimle cin içtim geçen. Aslında pek yeni değil benim için ama sana göre yeni favorim. Ama itiraf edeceğim şu an 1 yıl öncesinden evde unuttuğum bir şarabı içiyorum, 2015 üretimi bir şarap için tadı bozulmamış hala diyebilirim. Hayalimde bile konuşmuyorum artık seninle, neden burada boşluğa konuşuyorum ki, ne saçma… Hep bu yazı yüzünden nerede kalmıştık, parmaklarım harflerin üzerinde dalgalanmayı özledi diye oturmuştum bilgisayarın karşısına onca zaman sonra ama bu yazıyı buldum işte, şimdi buradayım. Ama bahsettiğim şarkı ne onu da hatırlamıyorum. Onun yerine şu an çalan şarkıyı vereyim size buyrun afiyet olsun.
Bir de “Bu küçükcük bir kadının güçlenme hikayesiydi.” demişim ama bu aslında gücünü keşfetme hikayesi. Farkındalığıma içelim bu gece, bu kız çok büyüdü, artık mutsuz olduğu anlarda bile çaresiz hissetmiyor kendini… Ve öğrendi mutluluk aslında insanın kendinden memnun olmasıymış, seni seviyorum PukiDiki…
Her şey çok güzel olacak, yeni ülkeler keşfedilecek, yeni şehirler gezilecek, yeni insanlarla tanışılacak, yeni fotoğraflar çekilecek… Bazen yalnız, bazen biriyle ama müzik hep devam edecek… Hayat en güzel ahengiyle hep devam edecek… Söz yine bahar gelecek, en sevdiğin mayıs papatyalarını önüne serecek…

16 Mayıs 2017 Salı

Aşk Sana Benzedi

Kirlenmişti dünya, anlamını yitirmişti. Günleri dolduruyor hayallerimle birer birer vedalaşıyordum. Bir tek sevgim saftı onun dışında kalan her şey kirli. Saçmaydı işte yeniden mutlu olabileceğime inancımı yitirmiş küçük bir parça huzur arıyordum sadece ve her seferinde çok yanlış bir yerde olduğumu anlayıp pes ediyordum. Sayısız savaştan galip çıkmış kendime yenilmiştim, umutsuzluğa... Üzerimde dünlerin yorgunluğu vardı, bitirmeye ve yeniden başlamaya gücüm yoktu. Tükenip gidiyordum ait olmadığım, olamadığım hikayelerde. Ama harika bir maskem vardı en pembesinden, mutluymuş gibi yaptığım geç anlaşılıyordu.
Sonra sen geldin... Kalbimin yerini hatırladım önce, birinin yüzüne bakınca nedensiz heyecanlanmayı, zeminin ayaklarım altından kayma hissini...
Geldin yeniden iyi biriymişim gibi hissettim kendimi, dünyanın geri kalanını umursamadan gözlerinde kaybolmak istedim, bembeyaz ve tertemiz oldu her şey...

Geldin ya kocaman bir keşkem oldu. "En başından beri seninle olmak varmış desem de avuçlarıma taze baharın mutluluğunu yeniden saklayabileyim diye gidenlere ve hiç gelmeyenlere teşekkürlerimle..."

Not: Hiç aklıma gelmezdi bir gün gidenlere teşekkür edeceğim, bana yeniden yazdıran adam hoşgeldin...  (24.04.2017)



Çünkü sen geldin, aşk sana benzedi..

Bu Son Olsun...

Klasik yoğun ve yorgun bir Pazartesi işten çıkmışım araba kullanıyorum, üzerimde haftasonunu sevgilimle gizli geçirdiğim İstanbul kaçamağının yorgunluğu, ışık kırmızı yaklaşırken, daha durmamışken dürttü şeytan, dayanamadım baktım. Neredeyse 4 kocaman yıl önce beni b.k gibi ortada bırakan, hayatımın aşkı dediğim adam, her şeyden çok sevdiğim dediğim adam orada bir fotoğraf karesinde başka bir kadınla duruyordu. Benim sevdiğimdin ya, senin gibi kimse sevemez beni diyordun, bir kez bile çiçek almamıştın bana nasıl aldın o kırmızı gülleri de o benden çok çirkin karıyı istemeye gittin sen? Bana bunu nasıl yaptın, niye yaptın Cio Çocuk? Nasıl nişanlandın ya, hangi haksız kefede benden ağır bastı? Ağlama krizim geldi, nefesim kesildi, sonra da ellerim, onlar da uyuştu. Hissizleştim ağlarken, ama ne oldu biliyor musun Cio Çocuk çabuk geçti, öyle ya 2 yıllık ilişkimiz üzerinden 4 yıl geçti… Hem ben aşığım biliyor musun, senden daha çok seviyorum başkasını, o kadar iyi bir insan ki kırmaktan korkuyorum, incitmekten korkuyorum, alıp içime saklamak istiyorum kimse dokunmasın ona diye. Koyu mavi gözleri var, bir görsen ben her baktığımda eriyorum. Her bakışımda gidenlere teşekkür ediyorum beni böyle bir adama emanet bıraktıkları için. Göğsünde yattığımda dünyanın en huzurlu, en mutlu kadınıyım.. Ama korkuyorum Cio Çocuk sen o b.ktan, seni kapakladığını söylediğin kadına gidebilmişken benim gibi saf temiz kadını çok üzerler bu dünyada, biliyorum çünkü istatistiklerim kötü senden ötürü… Hem ben senden önce mutlu olacaktım, senden çok mutlu olacaktım, neden yaptın ki bunu? Eve gelince bana aldığın Pepee’yi çaldım duvardan duvara sonra da sordum sana sorduğum gibi “İnsan sevdiğini hiç üzer mi?”

4 yıl sonra beni yine çok üzdün, ama bilirsin güçlü bir kadınım ben, hem aşığım da şimdi, s.ktir ettim seni hadi git, insan sevdiğini üzmez sen sevmedin beni, hiç de hak etmedin zaten… Biliyorum bu kez gerçekten bittik…

17 Kasım 2016 Perşembe

Bir Kere Ölen Bir Daha Ölemez

Bunlar koymaz bana çocuk bir kere ölen bir daha ölemez. Öyle de bir güzelliği var bu ölmelerin, bir kez diplemişsen hayatı görmüşsen en dibi bir daha itseler de koymaz. Görünmez olursun, su olursun, ateşin kendi olursun da o dipte yanmazsın bir daha. Dünyayı yerinden oynatacak kadar güçlenmişsin savaşın sonunda bir küçük adamcığa mı yenileceksin bu saatten sonra? Hem bilir misin ihanetle vurulmuş bir kalp öyle bir daha cesaretle kanatlanamaz. Cebimde çekmeye hazır silahım, içimde hırçın rüzgarların yorgunluğu, dalgalar vurdu yine kendimi attığım sularda gemime, dönmedim ama bu kez yenilmedim de. Giden giderken kalanı öldürürmüş ki ne kadar yüzsüz de olsa dönemesin geri ve kalan öyle güzel öldürürmüş ki içinde yaşattığı onun izi bulunan her hücresini bir daha kendi bile bulamazmış kendini. Dönecek yer yok çocuk aslında hiç yer yok, iki doğru tek bir noktada kesişti o da o kadar küçüktü ki hızlı bitti, gelemez geri. Giderken çıktığın kapı yok anlayacağın, zaten aynı yerde de değil hiç kimse, bundan böyle kesişim kümesi boş küme, sakın dönme. Zaten ben de cebimde birikmiş acılarımı yanlışlıkla dönmeyeyim diye geçtiğim yollara bıraktım, inan bana çocuk öyle çok gitmişim ki bir daha hiç rastlamadım. Zaten çocuk dedim ya bir kere ölen bir daha ölemez diye, bir kere giden de dönmez, kalan da aynı yerde kalmaz işte.

16 Kasım 2016 Çarşamba

Bir Küçük Not Düştüm İçimden

Sevmezdim ben çocukları, hiç anne olmayı hayal etmemiştim. Hani bütün kadınların hayal ettiğini söyledikleri mutlu yuva, gelinlik, düğün filan var ya bana çok uzaktı. “Gidecek çok yerim, yapacak çok işim var” idi hayatımın mottosu nasıl bunları hayal edebilirdim ki?
Bundan 2 yıl önceydi mis kokulu bir prenses geldi ameliyathaneden, annesini filan düşünmedik biz o anda gözlerimizi kitledik onu izledik. Dokundum, kokladım, duygusallaştım sonra kendimden bile sakladığım içimdeki anaç kadını tanıdım. Onu ilk gördüğüm günden beri sadece basit huzurlu bir hayat istiyorum, anne olmayı istiyorum, çekirdek ailemle dünyanın geri kalanını umursamadan yaşamak istiyorum. Bugün 27 yaşın da sonlarına yaklaşırken umudum sıfıra doğru yaklaşıyor. Eskiden olsa kendim derdim benden anne olmaz diye ama bir bakıyorum da etrafımdaki saçma sapan çocuk yetiştiren yaşıtım kadınlara benden çokta güzel bir anne olurmuş, keşke istemek için geç kalmasaydım belki de o zaman fırsatım olurdu daha farklı bir hayat yaşamak için.  Sanırım hiç etmediğim bu hayali hak da edemedim. Nereden bilirdim ki bir minicik kız çocuğu hayattaki en büyük hayalimi de hayal kırıklığımı da bana hediye edecek. Olmadı işte geri al tuşu yok hayatın, ben hatayı en başında hayatımı da hayalimi de yanlış kurarken yapmışım. Ama olsun varsın, her şeye rağmen istiyorum, içimde kalacak en büyük ukde de olsa…

Not: Aklımda bile yokken bir küçücük iç dökme yazısı oldu. Yıllar sonra kelimelerim bu kadar hızlı dökülürken kendime saklamadım bu kez…

15 Kasım 2016 Salı

Maydanozu Sevmeyen Adam

Gittiğinden beri üç kere daha yaz gördü gözlerim, sonra sonbahar yapraklarını ezerek yürüdüm, karda izimi bıraktım, ilkbaharın yağmurlarında tek başıma ıslandım ama sana aşık olduğum o bahar gibi hiç olmadı. Yeni şeyler denedim, yeni yerlere gittim, yeni bir işim oldu, yeni arkadaşlarım... Binlerce kez güldüm, binlerce kez de ağladım ama hiç seninle olduğu gibi huzurlu olmadım. Türk kahvesine abone oldum, filtre kahveyi azalttım senden sonra, bazen de damardanmışcasına alkol aldım, zaman zaman bağımlısı bile oldum. Bir de arabam oldu hatta kaza yaptım bu ikincisi bir zamanlar hayalim olan modelden, hayalimiz olan yerlere sensiz gittim, manzaralar keşfettim ama hiçbir yol seninle olduğu gibi güzel olmadı. Bu arada sen eksiktin ya salatalarımdan ve kısırımdan maydanoz hiç eksik olmadı.
Kaç demet maydanoz aldım bilmiyorum, kaçını ben yemişimdir onu da bilmiyorum. Ama kendin yemiyorsun diye benim almamı da çok istemezdin ikimizin de yiyeceği gibi yap derdin ya kısırı bile, hani öyle bir şeydi ya ilişkimiz de ben ödün veren taraftım hep, bir daha hiç maydanozumdan ödün vermedim. Kendi tabağındakileri de benimkine koyardın ben de bitiremezdim ama kalan bende kalırdı ya sana inat bütün maydanozları bitirdim. Sonunda maydanozu sevmediğin gibi beni de sevmediğini kabul ettiğimde, senden çok kendimi sevdim. İnan bana eskiden bayılmazdım bu kadar, olsa da olurdu olmasa da ama senden sonra en çok kendimi ondan sonra da maydanozu sevdim. Her maydanoz gördüğümde seni andım ama sevilmeyecek bir tadı mı var diye sorgulamayı bıraktım. Ve ben hayatıma çok güzel devam ettim, seninle olduğum kadar mutlu olamadım ama sensiz daha iyi oldum...
Maydanozları sevmeyen adam onlara iyi bak çünkü ben maydanozları çok sevdim...

3 Ağustos 2016 Çarşamba

Başka Bir Hayatta Çok Mutluydular...

Az önce uyumaya gitmek üzere bilgisayarı kapatacaktım, gözüme ilişti The Sims 3 ve bir an kendimi oyuna tıklarken buldum. Açıldı oyun, işte dram bu olmalı! Karşımda soyadın, yanında bir kadın bir adam ve biri erkek biri kız iki çocuk, altındaki tarih 6 Ekim 2013… En son o zaman girmişim oyuna, onca zaman bir simülasyon oyunda devam etmişiz mutlu hayatımıza. Aile olmuşuz, mutlu olmuşuz gerçek hayatta olamadığımız kadar. Ne kadar unuttuysam sesini bile, o oyunda unutmamışlar yüzleri de dahil hiçbir şeylerini. İnan bana oyunun içine girmeye cesaret edemedim, soyadın aile adıydı baktım baktım, yıl 2013’tü bıraktım bizi orada. Oyunlarda bari mutlu ve birlikte devam etsinler diye dokunmadım onlara da uğursuz gelir ellerim diye.
Yine kötü oldum, yine gözyaşımı akıttım içime, aslında alıştım da... Bazen oluyor böyle, bir anda kokun geliyor burnuma etrafıma bakıyorum korkarak, çünkü ben seni görürüm diye korkuyorum. Bir kokunu unutmuyorum neyseki onu kullananlar hep başkaları, hem bilmiyorum ki  görürsem tanır mıyım yine yüzünü? Ya çok yabancı gelirse bana, o zaman ne yaparım, ya da küçük ellerin bir başkasının ellerinde olursa ben ne yaparım? Bir tek kokular kalıyor geride, alıp götürüyor seni o çok uzak zamanlara, bir oyunun içinde devam eden mutlu hayatımıza. Bir koku paralel bir evrende mutlu mutlu devam eden bize götürüyor bazen beni. Başka bir hayatta yine güzeliz biz, ama sonra sert bir iniş yapıyorum hatırlıyorum gerçek olmadığını. Gerçekler ağır sevgilim, kocaman kocaman boşluklar kaldı içimde ve ben her geri dönüşümde o boşluklardan birine daha düşüyorum. Zaman sadece oyunda yenememiş bizi, gerçek hayatta çoktan yenildik tam 3 yıl 1 ay önce…

Not 1: Paralel kelimesinden yazarken korktum, oysa ben simetri severdim, kelimelerden bile korktuğumuz nasıl bir hayattayız artık? Şunu da belirtmeliyim ki siyaset yazmak istemiyorum bu aralar, çünkü hava yastığı patlamış gibi gaz ve toz bulutu dağılmadı henüz, ne neye çarptığımızı görüyoruz ne de hasar tespiti yapabiliyoruz. İki ucu boklu değnek dedikleri o iğrenç ikilemdeyiz şimdi, kötünün iyisini seçerken ya kaybedersek en güzel günleri?
Not 2 : Bir oyundan bu kadar duygusallaşmak ve dökememek kelimelere… İçim böylesine yanmasa yazmazdım ki…

14 Temmuz 2016 Perşembe

Ben Yoruldum Hayat

Ben yoruldum hayat…
Bir hata yaptım, yaptığım andan beri içimde sızıdır, vicdan azabıdır. Ama ben vicdanının sesini susturamayanlardanım, dürüst oldum bedelini uzun mu uzun, yavaş mı yavaş ödedim. Öğrendim ki bazen bir hata bir ömür ediyormuş. Öyle bir hataydı ki her gün vicdan azabı çeksem de, bir daha aynısını bırak küçücük bir kusur bile işlemesem de işe yaramadı. Bazen bir hata bir ömür ediyormuş. Ve ben bir daha hiç iyi olamadım, hiçbir şeyi yoluna koyamadım. Ne yaparsam yapayım bir daha olmadı. Neye sarılmayı denesem olmadı, neye tutunsam elimde kaldı. Bir hata işledim, sonrası hep hata, ben bir daha hiç doğru bir şey yapmadım. Sonunda diz çöktüm kadere, isyansız…
Ben yanıldım hayat…
Düzelir sandım, ayağa kalkınca yeniden mutlu olurum sandım. Yanlış yerlerde, yanlış insanlara dair hayaller kurarak başımı eğdim. Yeniden başlarım sandım, bu kez mutlu olurum sandım. Olmadı, bir hata bir ömür ediyormuş bazen ve bir hata bin hata ediyormuş sonunda. Bu kez diz çökmekle kalmadım yıkıldım…
Ben pişmanım hayat…
Yaptığım ilk hata ve arkasından gelen her şey için pişmanım. Yaşadığım iyi, güzel, kötü, çirkin her şey için pişmanım. Yanlış insanlara inandığım için, yanlış kişilere değer verdiğim için ve en değerlimin değerlisi olamadığım için…
Her şey için pişmanım, diz çöktüm, yıkıldım ve sonunda sustum…
Bir hata bir ömür,
Bir hata bin hata,
Bir hata bir ömür pişmanlık…
Bir gün affedersem kendimi eğer, bana yapılan her şeyi, kesilen cezalarımı, hayatın dibinde sevgisiz bırakılışlarımı da affedeceğim. İlk hatayı affettiğim günün sonrasında bana yapılan her şeyi affedeceğim. Ama o güne kadar düşene tekme vurduğunuz için, zaafları kullandığınız için her şeyden çok siz suçlusunuz…
                                                                                                                                            Mayıs 2016
                                                                                                                                   

24 Mayıs 2016 Salı

Bana Sevilmeyi Anlat

Son günlerde artan farkındalığım ve işittiklerim ile içime oturan kocaman bir yumrukla geziyorum. Onca zamanı aşıp, onca derdin üstesinden gelmişim, ne kadar güçlü olduğumu kanıtlamışım ama bunu farketmeye başladığımdan beri içim acıyor, ruhum acıyor, kalbim bu kadarını kaldıramıyor. Sürekli kafamda aynı şey yankılanıyor "Sen hiç sevilmedin ki..."
Kimsenin en değer verdiği kişi olamadım bu hayatta... O yalanlarla evlenen kadın kadar bile olamadım ya da 12 yıldan sonra bırakıp giden ama hala arkasından yası tutulan bir diğer kadın kadar da olamadım. Peki ya bir diğeri, terkedildiği halde hala unutulamayan o kadın? O kadar da olamadım. Ben hiç vazgeçilmeyecek kadar çok sevilen olmadım. Ben hiç unutulamayacak kadar çok sevilen olmadım. Nasıl sevilir çok güzel biliyorum da sevilmek nasıl bir şey bilmiyorum ben. Bana kırılmak öğretildi, sevilmemek, istenmemek, vazgeçilebilir olmak, ilgiyi hak etmemek, hayatta tek başına bırakılmak, tek taraflı sevmek öğretildi bana. Ama ben hiç çizginin öteki tarafını bilemedim. Olmadı işte ben hiç sevilemedim ve bu his tarifsiz bir şekilde canımı yakıyor artık. Neler yaşadım hiçbiri yıkamadı da bunu derinlerde hissetmek yıktı işte beni. Günlerdir, haftalardır ve belki aylardır kafamda aynı şey dönüyor. Sevilmek nasıl bir şey, neden ben hak edemedim? Çok mu değersizdim acaba, yoksa bir eksiğim mi vardır sevilmememi gerektiren? Neden ya neden ben hiç sevilemedim, neden sevilme duygusunu hiç öğrenemedim. Ben çok sevmek nasıl bir şey iyi bilirim de çok sevilmek nasıl bir şey hiç bilemedim.
İnsan sevilince çok mu mutlu olur bilmiyorum, kendini o zaman değerli hissedebilir mi bilmiyorum, rüzgarlarda savrulmaktan vazgeçip değerli olduğu yere bağlanır kalır mı bilmiyorum. Bir kez sevdiğimin yarısı kadar bile sevilseydim eğer dünya benim olurdu galiba, ama bu hiç tahminden öteye gidemedi. Ben en kıymetli olmayı hiç bilemedim...
Sürekli kafamda aynı şey yankılanıyor, gözümde ise akamayan bir damla yaş eşlik ediyor "Sen hiç sevilmedin ki..."